Bram Couvreur - Verslag bestuursweekendje

VRIJDAG 21 SEPTEMBER

Vol goede moed vertrokken we richting het pittoreske Paliseul in de Luxemburgse Ardennen. Gepakt en gezakt stapte de voorzitter met enkele van zijn liberale volgelingen reeds ’s middags in de auto. De kilometerslange files op de E40 en de E411 – de cijfers staan voor het aantal kilometers file die dag – zorgden voor de nodige irritaties bij de chauffeurs. Toch zorgde deze wandeltemporit niet voor een domper op de feestvreugde, want men wist welke beloning hen te wachten stond aan het einde van die helse tocht: een prachtig huisje in het bosrijke zuiden van dit land.

Eens aangekomen en na het beslechten van de strijd om de matrassen – wederom verloren door Matthias die om nog onduidelijke redenen iets later aankwam dan de rest – was het tijd om de omgeving te verkennen en daarmee bedoelen we ‘de nabijgelegen supermarkt plunderen’. De caissière wist niet wat haar overkwam toen een paar verdwaalde nozems uit het Gentse plots voor haar neus stonden met een uitpuilende winkelwagen. Lange wachtrijen ontstonden aan de kassa, een kijkfile in de straat dreigde te escaleren tot een monsterfile en even dreigde de Waalse economie in te storten. Maar dan gebeurde wat niemand ooit had kunnen vermoeden: een tweede kassa werd geopend en een crisis werd op vakkundige wijze in de kiem gesmoord. Oef.

Eens terug ten buitenverblijve Reynvoet werd een partijtje voetbal gespeeld, maar onder de ondergaande zon werd de BBQ al gauw ten tonele gebracht met het oog op een Bourgondisch avondje lekker smullen. Terwijl de reeds aanwezige bestuursleden hun eerste goudgele pretcilinders aanwendden om de kelen te smeren, vertrokken Bert, met zijn eeuwig optimisme, en Bram, met zijn schijnbaar eeuwige darmprobleem, op hetzelfde moment in Gent om een tweetal uur later de rest met gepaste trots te mogen vervoegen.

Na het nuttigen van een copieuze maaltijd was het tijd om één van de tradities van het LVSV in ere te houden. Met het nodige gevoel voor nostalgie had Pieter – de vragen in de ene hand, zijn flesje whisky in de andere – een intellectueel uitdagende quiz voorbereid, zoals alleen hij dat kan. De rode zetel nam op sluikse wijze almaar meer afstand van de twee andere teams en na een uurtje viel het pijnlijke verdict: P., T. en M. gingen met de reusachtige prijzenpot lopen, maar wensen om evidente redenen anoniem te blijven.

Daarna was het tijd voor het echte werk. Een ongeorganiseerd en spontaan ontstaan pokertornooi kwam tot stand en uiteindelijke winnaar ‘Ranzig Bertje’ moest met lege handen naar huis, want zoals we allemaal weten is het ten strengste verboden om voor geld te pokeren indien men niet beschikt over de nodige vergunningen. En wie zijn wij om die regel te overtreden?

Na het doven van het kampvuur en toen de Waalse hanen reeds begonnen te kraaien werd de tijd rijp geacht om onder de wol te kruipen. Iedereen ging een goede nachtrust tegemoet, behalve ‘Matrasloze Matthias’. Deze bleef verweesd achter, maar besloot dan maar om nog wat TV te kijken en wat schaapjes te tellen waarna ook hij alsnog vredig in slaap viel.

ZATERDAG 22 SEPTEMBER

Een eerste teken van leven is pas te bespeuren als de klok van de nabijgelegen kerk elf keer slaat. Met het nodige gebrek aan enthousiasme springen we uit ons bed en constateren we dat Tiemen ervandoor is. Die bleek voor dag en dauw vertrokken te zijn naar een huwelijk zonder ons te zeggen wat hij zou aantrekken op de mooiste dag van zijn leven. Maar geen nood, want hij zou later die dag waardig vervangen worden door onze erudiete Jocelyne. Ook Piwi en Laura verdwenen met de noorderzon, maar ook hier geen reden tot paniek. Een verdwaalde Limburger was in aantocht en werd verwacht rond 19u. Hij zou uiteindelijk 4u later aan onze deur komen aankloppen, maar dit is niet meer dan ‘petite histoire’.

Terug naar het begin, terug naar het moment dat Quasimodo de klok elf keer luidde. Na een verkwikkende douche en een nieuwe plundering van de supermarkt – ze kenden ons nog – namen we allen plaats aan de ontbijttafel onder een stralend zonnetje. Patrice, onze breed lachende voorzitter, zag dat het goed was waarna hij zijn moment rijp achtte om de troepen bijeen te roepen voor een korte, maar intense vergadering.

Even leek het serieus te worden, maar niet voor lang, want om kwart voor vijf stond Paul van de ‘Brouwerij van Achouffe’ ons al op te wachten voor een rondleiding van een uurtje. Nadat Bert een onderzoek had gevoerd naar het alcoholverbruik van de plaatselijke koeien, werden ons twee consumpties aangeboden in een nabijgelegen kroeg. We verstuurden postkaarten naar de notabelen en de minder notabelen van dit land en er werd nog een groepsfoto genomen waarna met een versterkt groepsgevoel terug werd gekeerd naar ons ondertussen vertrouwde stekje in Paliseul.

Na het ondergaan van de zon en het vieren van Antoons verjaardag deden pastakok en –kokkin, respectievelijk Patrice en Jocelyne, hun duit in hun zakje door ons een schitterende bolognese aan te bieden. Met een rijk gevulde maag werd wederom een spontaan non profit-pokertornooitje opgestart en deze keer was onze kersverse voorzitter de terechte winnaar die niet met de winst kon gaan lopen.

Vervolgens was het tijd voor een geïmproviseerde dropping. Nadat Dominic en Bert als eerste op pad werden gestuurd en al even snel hun weg terug hadden gevonden naar de heimat, was het aan team 2, samengesteld uit sportieveling Ludovic en scoutsveteraan Wietse. Dit dreamteam werd in een naburig gehucht gedropt, ergens in de middle of nowhere. Met kompas en kompaan in de hand nam Wietse als ervaren rugzaktoerist het voortouw van de expeditie en onbevreesd begonnen ze aan hun queeste. Een queeste die ze tot ieders verbazing uitermate snel en efficiënt tot een einde wisten te brengen en waardoor ze eeuwig respect verdienen van de drie andere teams. Wietse zou al aangeschreven zijn door het leger om de para’s te vervoegen, maar dat zijn slechts geruchten.

Om de avond op een gepaste manier af te sluiten, werden er nog drankspelletjes gespeeld rond het kampvuur, deskundig aangestoken door Matthias die ondertussen fier eigenaar was geworden van een dubbele (!) matras, waarna iedereen naar bed ging hopende op een goede nachtrust, ware het niet dat Dominic zo luid moest snurken dat de citadel van Namen op zijn grondvesten daverde.

ZONDAG 23 SEPTEMBER

Na de nachtelijke kakafonie van Dominic was het tijd om alle spullen bijeen te rapen en eens te zien welke ravage we de voorbije dagen hadden aangericht. Als bij wonder viel alles goed mee: enkel een nieuwe verflaag en betegeling waren vereist om het huisje er weer uit te laten zien als voorheen.
Moe maar zelfvoldaan werd dan huiswaarts gekeerd. Op melancholische wijze werd afscheid genomen van Paliseul en terwijl we een traantje wegpinkten omdat het er alweer op zat, verscheen op ieders gezicht tevens een dankbare glimlach voor een schitterend weekendje. Tot volgend jaar! A la prochaine!

Bram Couvreur

Activiteitenverantwoordelijke LVSV Gent

>klik hier om terug te keren naar het overzicht van de lvsv-publicaties